Unified Commerce – czy współczesny handel jest gotowy na nowy omnichannel?

Problem tradycyjnego omnichannel

W świecie nowoczesnego e-commerce technologia pędzi szybciej niż kiedykolwiek. Kolejne kanały sprzedaży, marketplace’y, social commerce czy płatności odroczone pojawiają się niemal z dnia na dzień. Jednak pod maską wielu firm handlowych wciąż kryje się „cyfrowy Frankenstein” – architektura złożona z wielu niepasujących do siebie systemów, które próbują ze sobą rozmawiać za pomocą przestarzałych integracji. Efekt? Branża technologiczna oferuje niesamowite możliwości, ale infrastruktura operacyjna wielu firm po prostu przestała za nimi nadążać. Ten rozjazd między ambicjami biznesu a rzeczywistością systemową najlepiej widać w momencie, gdy dochodzi do zderzenia danych w czasie rzeczywistym.

Wyobraź sobie taką sytuację: masz ostatnią sztukę limitowanego produktu. W tej samej sekundzie klient w Berlinie klika „Kup teraz” na Twojej stronie, a klient w sklepie stacjonarnym w Warszawie właśnie podchodzi z tym samym pudełkiem do kasy. Systemy „widzą się” co 15 minut. Przez opóźnienie w synchronizacji danych może dojść do sytuacji, w której obaj klienci zapłacili, ale towar jest tylko jeden. Takie zjawisko nazywamy lagiem magazynowym. Niestety w świecie tradycyjnego Omnichannelu dane są rozproszone – ERP ma swoją bazę, sklep internetowy swoją, a marketplace’y typu Allegro czy Amazon jeszcze inną. „Mosty” między nimi (czyli integracje) rzadko działają w czasie rzeczywistym co doprowadza właśnie do tego typu problemów,

AI nie poczeka na synchronizację danych

Sytuacja staje się krytyczna, gdy do naszego omnichannel dochodzi nam Agentic Commerce. Agenci AI, o których pisaliśmy w poprzednim artykule, działają w czasie liczonym w milisekundach lub sekundach. Jeśli "wyślesz agenta na zakupy", on musi mieć 100% pewności, że produkt, który widzi, faktycznie fizycznie istnieje. Agent nie powinien polegać na wielokrotnym odświeżaniu platformy ecommerce – potrzebuje wiarygodnego źródła danych transakcyjnych – „twardych” danych tu i teraz.

Dlaczego systemy ecommerce „kłamią” o stanach magazynowych?

W informatyce istnieje fundament bezpiecznych transakcji zwany ACID (Atomicity, Consistency, Isolation, Durability – czyli niepodzielność, spójność, izolacja i trwałość). Choć brzmi to jak nazwa zespołu rockowego z lat 80., to zasada stara jak świat: transakcja albo wydarzy się w całości (pieniądze znikają u klienta i towar zostaje zarezerwowany w bazie), albo wcale.

W e-commerce mamy z tym ogromny problem. Problem nie dotyczy pojedynczych systemów (które zwykle są ACID), ale transakcji rozciągniętych między wieloma kanałami i integracjami — tam dominuje spójność ostateczna, czyli dane „dogadają się”... za jakiś czas. Dopóki sprzedajesz 10 paczek kawy dziennie, to nie problem. Ale przy dużej skali, ten brak wspólnego punktu kontrolnego wszystkich kanałów (miejsca, które „zamyka” dostęp do towaru na czas zakupu) generuje błędy, koszty zwrotów oraz frustrację obsługi i przede wszystkim klienta.

Bitwa o standard: Rezerwacja zamiast pytania

Samo odpytywanie API o to, czy produkt jest na stanie, w najbliższych latach przestaje wystarczać. Zanim odpowiedź „tak, mamy to” dotrze do klienta, towaru może już nie być. Rozwiązaniem na ten problem może być jednak strategia unified commerce, zarówno Google, jak i OpenAI, promują już protokoły, które wprowadzają mechanizm rezerwacji w locie (soft-locking). To próba technicznego „zamrożenia” towaru w momencie, gdy transakcja dopiero się zaczyna.

Universal Commerce Protocol (UCP) – Wizja Google i Shopify

Ten kierunek rozwoju, ma sprawić, że Twój magazyn stanie się „przezroczysty” dla ekosystemu Google. Sklep używający UCP nie tylko wystawia listę produktów, ale pozwala algorytmom Google (np. Gemini) na wgląd w stany magazynowe w czasie niemal rzeczywistym.

Jak to walczy z lagiem magazynowym? UCP zakłada, że w momencie, gdy asystent Google proponuje Ci zakup konkretnej wiertarki, wysyła on do Twojego systemu sygnał: „Trzymaj tę sztukę przez 60 sekund, bo klient właśnie na nią patrzy. To krótka rezerwacja, która daje systemowi czas na finalizację bez ryzyka, że w międzyczasie ktoś inny sprzątnie towar sprzed nosa. To protokół widoczności i dostępności.

Agentic Commerce Protocol (ACP) – Wizja OpenAI i Stripe

Tutaj nacisk kładzie się na samą akcję i płatność. OpenAI, współpracując ze Stripe, chce, by transakcja była jak najbardziej zbliżona do informatycznego ideału ACID – czyli niepodzielna.

Jak to walczy z lagiem? W ACP to procesor transakcji (Stripe) staje się głównym arbitrem. Kiedy ChatGPT mówi „kupuję”, protokół ACP wykonuje uderzenie do Twojego systemu, które łączy dwa kroki w jeden: autoryzację płatności z natychmiastowym zdjęciem stanu. Jeśli Twój system nie potwierdzi rezerwacji towaru w ułamku sekundy, Stripe nie pobierze pieniędzy. Dzięki temu unikasz sytuacji, w której masz pieniądze, ale nie masz co wysłać. To protokół akcji i rozliczeń.

Porównanie dwóch wizji świata e-commerce

Warto jednak pamiętać, że choć giganci tacy jak Google czy OpenAI narzucają tempo, Universal Commerce Protocol (UCP) oraz Agentic Commerce Protocol (ACP) to standardy, które w 2026 roku wciąż dynamicznie ewoluują. Ich wdrożenie to nie tylko kwestia „podpięcia wtyczki”, ale przede wszystkim gotowości API Twoich kanałów sprzedażowych na obsługę zapytań w milisekundach. Sam standard to jedynie język komunikacji – aby systemy mogły „mówić jednym głosem”, Twoja infrastruktura musi najpierw potrafić wygenerować precyzyjne dane o stanach w czasie rzeczywistym, zanim agent AI w ogóle o nie zapyta.

Musimy jednak zejść na ziemię: nawet najbardziej zaawansowany protokół komunikacji nie naprawi problemu, jeśli fundamenty Twojej wewnętrznej architektury danych są niestabilne. Standardy UCP czy ACP to jedynie „języki”, którymi systemy porozumiewają się ze światem zewnętrznym. Jeśli jednak nadawca komunikatu nie ma pełnej, rzeczywistej kontroli nad tym, co dzieje się w jego własnych systemach, to zewnętrzny agent AI otrzyma po prostu bardzo precyzyjną, ale... błędną informację.

Standard to nie wszystko gdy fundamenty nie trzymają pionu

Problem pojawia się w momencie, gdy Twoje systemy wewnętrzne nie potrafią utrzymać wspomnianej wcześniej spójności danych. Wyobraźmy sobie sytuację: Twój sklep internetowy twierdzi, że posiada na stanie 5 sztuk konkretnego modelu robota kuchennego. Jednak w tym samym czasie Twój system magazynowy (WMS) wie, że fizycznie została tylko jedna sztuka, bo pozostałe cztery czekają już na spakowanie po wczorajszej promocji w sklepie offline, ale informacja ta nie została jeszcze „przesłana wyżej”.

W takim scenariuszu:

1. Agent Google (UCP) odpytuje sklep i widzi 5 dostępnych sztuk.
2. Nakłada „rezerwację” na jedną z nich, dając klientowi zielone światło do zakupu.
3. Klient płaci, a Ty budzisz się z nadsprzedażą, bo sprzedałeś produkt, którego fizycznie nie było już na półce w momencie rezerwacji.

W tym przypadku nie zawiodły protokoły, ale wewnętrzna synchronizacja danych. Jeśli ERP, WMS i platforma e-commerce nie pracują na tym samym, natychmiastowo aktualizowanym zbiorze danych, to nawet najnowocześniejsze standardy od Google czy OpenAI będą jedynie pudrowaniem technologicznego długu.

A sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, jeśli do tej i tak trudnej układanki dodasz sprzedaż przez marketplace’y. Allegro czy Amazon to potężne, ale odizolowane wyspy. One mają własne bazy danych, własne opóźnienia w odświeżaniu stanów i – co najgorsze – zupełnie nie interesuje ich Twój wewnętrzny porządek w danych. Kiedy sprzedaż wpada przez marketplace, informacja o niej musi „przepłynąć” przez szereg integracji, zanim Twój sklep (i ewentualny agent AI) dowie się, że towar właśnie zniknął. To właśnie tutaj Unified Commerce zderza się z najtwardszą rzeczywistością: jak utrzymać jedną prawdę o stanie produktu, gdy zamówienia spływają z pięciu różnych, niezależnych od siebie kierunków?

Wdrożenie Unified Commerce jako rozwiązanie

Skoro wiemy już, że same protokoły nie naprawią bałaganu w danych, stajemy przed kluczowym pytaniem: jak technicznie odzyskać kontrolę nad stanami magazynowymi, aby nie zawieść klienta? Branża idzie obecnie według dwóch głównych strategii Unified Commerce, które opiszemy w poniższych akapitach.

Strategia pierwsza – podejście Shopify

Shopify promuje wizję, którą można nazwać „cyfrowym monolitem”. Ich pomysł na wdrożenie Unified Commerce jest radykalnie prosty: skoro synchronizacja wielu systemów generuje opóźnienia, to... przestańmy używać wielu systemów. W tym modelu Twój sklep internetowy, terminale płatnicze w sklepach stacjonarnych (POS), a nawet podstawowy magazyn działają na tej samej, jednej bazie danych. Takie ujednolicenie sprawia, że kiedy sprzedawca w salonie skanuje produkt, stan magazynowy w sklepie online zmienia się w dokładnie tej samej mikrosekundzie.

Jakie zagrożenie płynie z tego typu strategii Unified Commerce? Pełna migracja do jednego ekosystemu to klasyczny vendor lock-in – sytuacja, w której Twój biznes staje się całkowicie zakładnikiem jednego dostawcy oprogramowania. Jeśli za dwa lata platforma drastycznie podniesie abonament lub prowizje od każdej transakcji, Twój e-commerce może nie mieć prostego wyjścia z sytuacji.

Polska branża e-commerce doskonale pamięta „lekcję Baselinkera” – nagłe i drastyczne zmiany cennika systemu do zarządzania e-commerce, uświadomiły wielu sprzedawcom, jak bolesne może być uzależnienie od jednego, kluczowego ogniwa, którego nie da się łatwo zastąpić. W modelu monolitycznym to ryzyko jest jeszcze większe: przeniesienie całego ekosystemu (płatności, stanów, sprzedaży) to operacja na otwartym sercu, której wiele firm może nie przetrwać.

Strategia druga – podejście BPA (Business Process Automation)

Jeśli cenisz sobie niezależność i nie chcesz oddawać sterów swojej firmy w ręce jednego giganta, rozwiązaniem jest inteligentna automatyzacja procesów biznesowych (BPA). Zamiast liczyć na to, że systemy same się dogadają, w celu osiągnięcia unified commerce możesz zbududować nad nimi „warstwę kontrolną” – dyżurnego ruchu, który zarządza dostępem do towaru w dystrybucji typu multichannel (np. przy użyciu n8n w połączeniu z dedykowanymi warstwami danych i kolejkami systemowymi).

W informatyce do określenia tego typu nadzoru używamy pojęcia sekcji krytycznej. Chodzi o to, by stworzyć w procesie moment, w którym tylko jeden system na raz może zarezerwować dany produkt. Jak to wygląda w praktyce? Aby osiągnąć pełną kontrolę nad kanałami, w Unified Commerce wykorzystuje się mechanizmy zwane mutexami lub semaforami:

• Mechanizm „Czerwonej Flagi” (Mutex): wyobraź sobie, że przy każdym produkcie w magazynie stoi wirtualna czerwona flaga. Kiedy klient na Allegro zaczyna proces finalizacji koszyka zakupowego, Twój automatyczny asystent (BPA) podnosi flagę. W tym momencie sklep online i terminal w salonie widzą: „Stop, flaga w górze, nie możecie sprzedać tej sztuki, trwa weryfikacja”. Dopiero gdy klient sfinalizuje płatność (lub zostanie ona odrzucona), flaga opada.
• Mechanizm „Biletowy” (Semafor): ten system jest jak branie numerka w kolejce. Jeśli masz 5 sztuk towaru, system BPA wydaje 5 „biletów wstępu” do zakupu. Każdy kanał sprzedaży (platforma e-commerce, Amazon, asystent AI) musi najpierw poprosić o bilet. Jeśli bilety się skończą, systemy automatycznie pokazują potencjalemu klientowi „brak towaru”, nawet jeśli ich lokalne bazy jeszcze o tym nie wiedzą.

Mechanizm „soft-lockingu” (rezerwacji w locie) to potężne narzędzie w walce z lagiem, ale wymaga chirurgicznej precyzji w konfiguracji. Choć zamrożenie towaru na 60 sekund daje klientowi cenny czas na finalizację płatności, przy ogromnej skali zapytań od setek agentów AI może dojść do zjawiska „sztucznego braku towaru”. Jeśli zbyt wiele procesów podniesie „czerwoną flagę” jednocześnie, systemy mogą pokazać brak dostępności, mimo że realne transakcje nie zostały jeszcze domknięte. Kluczem do sukcesu w modelu BPA jest więc inteligentne zarządzanie czasem trwania takiej flagi, by balansować pomiędzy spójną informacją dla kupujących a maksymalną ekspozycją oferty w kanałach sprzedażowych.

Wybór strategii Unified Commerce należy do Ciebie

W technologii, podobnie jak w biznesie, rzadko zdarzają się rozwiązania idealne dla każdego. Wybór między modelem monolitycznym (jak Shopify) a orkiestracją procesów (BPA) to klasyczna gra kompromisów. Nie istnieje tutaj rozwiązanie idealne, które odpowie na wszystkie problemy bez żadnych kosztów pobocznych.

• Strategia Shopify to rozwiązanie szybsze i tańsze we wdrożeniu. Otrzymujesz gotową, sprawdzoną infrastrukturę, która „po prostu działa”. Jest to idealny wybór dla firm, które chcą błyskawicznie wejść na wyższy poziom spójności danych i akceptują fakt, że zapewniając klientom spójne doświadczenie zakupowe, jednocześnie oddadzą dużą część kontroli nad swoim e-commercem zewnętrznemu dostawcy.
• Strategia BPA (np. n8n, własne mikroserwisy) to inwestycja droższa i wymagająca więcej czasu na start. Budowa dedykowanego „dyżurnego ruchu”, który zapanuje nad Twoimi unikalnymi systemami, wymaga precyzyjnego zaprojektowania logiki i testów. W zamian otrzymujesz jednak pełną niezależność biznesową i architekturę, która rośnie wraz z Tobą, nie będąc podatną na nagłe zmiany polityki cenowej zewnętrznych platform.

Wybór zależy od Twojej strategii: czy wolisz płacić za „gotowy bilet” i jechać wyznaczoną trasą, czy wolisz zbudować własny pojazd, który dowiezie Cię dokładnie tam, gdzie chcesz, na Twoich własnych warunkach?

Nie wiesz, jaką strategię omnichannel i Unified Commerce wybrać? Pomożemy Ci podjąć decyzję

Zdajemy sobie sprawę, że z perspektywy właściciela biznesu czy managera e-commerce, te technologiczne dylematy mogą być przytłaczające. W Sagiton nie sprzedajemy „jedynej słusznej metody”. Nasza rola polega na tym, by przeprowadzić Cię przez ten proces bezpiecznie:

1. Analizujemy Twój przypadek: patrzymy na Twoje obecne systemy (ERP, WMS, marketplace'y) i realne problemy, z którymi się mierzysz.
2. Doradzamy: szczerze oceniamy, czy w Twojej sytuacji lepiej sprawdzi się szybka migracja do jednej platformy, czy budowa warstwy automatyzacji BPA, która połączy wszystkie kanały.
3. Wdrażamy: jeśli zdecydujesz się na jedną z opcji, bierzemy na siebie stronę technologiczną, dbając o to, by systemy w komunikacji z klientami w końcu zaczęły mówić jednym głosem.